В волчьем лесу ночью витает горький запах гнили и льда.
Этот аромат исходит от веток и листьев, которые годами накапливались в древнем лесу.
Чем дальше на север, тем гуще иней и снег на деревьях, а воздух становится таким холодным, что кажется, будто он пронзает кожу, как иголки.
Лес опасен, но по сравнению со злыми духами, обитающими в призрачном лесу за Великой стеной, дыхание волчьего леса кажется куда более безопасным.
Не так давно два разведчика из племени Ревущих Камней, несмотря на едва слышные звуки битвы вдалеке, продолжали лежать неподвижно на высоких стволах деревьев. Их тела были укрыты шкурами горных львов, и казалось, что они спят.
– Тссс! – кто-то тихо вздохнул у них в ушах.
Конечно, это было невозможно. Наверное, просто слуховая галлюцинация.
Как каменные люди, почитающие Теневую Рысь, они обладали такой же ловкостью и быстротой, как и их священное животное.
Места, где они спят, – это либо пещеры, либо деревья.
Горный ветер выл, пролетая сквозь лес, словно призрачные крики, раздающиеся между небом и землёй. А вой волков, уникальный для этого леса, был для Ревущих Камней колыбельной, под которую они спокойно засыпали.
– Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Инопланетный призрак – это ещё одна холодная и тёмная разумная форма жизни, способная управлять всеми гулями. Для инопланетных призраков все люди и гуманоидные существа являются объектами их атак. Это касается и Крупита. Мин, объединив все силы для борьбы с призраками, должен спешить, ведь он знает о грядущей катастрофе мира.
Перед гордыми лордами и глупыми дворянами статус Вилла низок, как опавший лист. Даже рыцарь Харрис, который восхищается им, не может быть полностью доверен. Однако в конфликте с дворянами из Глубокого Лимбурга Вилл, вдохновлённый событиями с отрядом Деревянного Щита, решил попытаться сблизиться с Крупитом.
Подумайте только: Вилл убил всего трёх солдат из числа дворян Глубокого Лимбурга, которые тайно вышли грабить путников. Это привело к уничтожению отряда Деревянного Щита сотней солдат. Однако Вилл и Деревянный Щит смогли разгромить армию дворян, убить их предводителей и обезоружить пехоту. Это, несомненно, вызовет ещё более яростную месть со стороны дворян.
Они не могут смириться с тем, что маленькие и низкорослые люди из отряда Деревянного Щита смогли их победить. Их дворянская честь и рыцарские принципы не позволяют им простить такое.
Хотя Глубокий Лимбург находится за сотни миль, внутри и снаружи Волчьего леса, вдоль Королевской дороги, есть маленькие деревни и городки, где живут мелкие племена, рыцари, свободные всадники и наёмники, связанные с крупными дворянами. Разбитые солдаты трёх дворян за одну ночь и день, от имени дворян Глубокого Лимбурга, смогут собрать рыцарей, свободных всадников и наёмников из мелких племён, а также тех, кто жаждет убийств и дворянских наград, чтобы поклясться в верности и быстро собрать достаточно кавалерии для новой погони.
Даже если племя Деревянного Щита сбежит с территории Глубокого Лимбурга и доберётся до северного озера, кавалерия Глубокого Лимбурга, жаждущая мести, настигнет их. Когда конфликт разразится, рыцари из семьи Янтаря, несомненно, помогут семье Глубокого Лимбурга, ведь они одного рода – все они северные дворяне.
Дворяне не станут заступаться за низкорослое племя деревянных людей, это точно. Как только дворянам придётся сражаться за свою так называемую честь, даже статус человека в чёрном ничего не сможет изменить.
Поэтому спокойный Вилл понимает, что ему на самом деле нужны подкрепления.
Если удастся связаться с Крупитами и заслужить их благосклонность... Конечно, это сложно, но Вилл не ограничивается простой отправкой оружия. У него есть лучший план...
Знаменитое высказывание Тайвина Ланнистера Вилл хорошо помнит из своего прошлого мира: многие битвы выигрываются не мечами и копьями, а воронами-почтальонами, пером и бумагой.
Красная свадьба – Тайвин Ланнистер был настоящей тёмной рукой за кулисами – он использовал только воронов, перо и бумагу, чтобы почти полностью уничтожить непобедимого серого волка Робба Старка и его верных союзников. Это была стратегия ума и мудрости.
Вилл собирается использовать методы мудрости, чтобы попытаться сблизиться с Крупитом, которого никто не смог покорить... У него остаётся не так много времени, чтобы заручиться поддержкой Крупита – одна ночь и один день!
Обновлено: 09.04.2026