— Господин Ли Вей, ваша слава уже разнеслась по Диким землям. Хоть она и подарила вам недолгий покой, до меня дошли слухи, что туземцы пытаются собрать объединенную армию. Цель их очевидна.
Поднявшийся ветер отбросил назад светлые волосы Бристины, открыв ее чистый лоб и серьезное, почти детское лицо.
Она говорила очень сурово, но в сочетании с ее юной внешностью и ростом в полтора метра это выглядело скорее забавно.
«Вот оно что», — озадаченно подумал лорд. Выражение его лица стало весьма красноречивым.
После того как Высокогорный Форт зачистил все племена в радиусе пятидесяти ли, прошло уже полмесяца, и за все это время ни одного туземца не было видно. Ли Вей уж было решил, что они, увидев его силу, попросту боятся соваться. А оказалось, что они готовили ему большой сюрприз.
— Как вы знаете, дикие племена всегда враждебны к чужакам, особенно к знати из Королевства Дебей, — продолжила Бристина. — Ведь как только пришлые закрепятся в этих землях, они начнут теснить их с исконных территорий.
— Перед лицом внешней угрозы туземцы становятся на удивление сплоченными, так что создание объединенной армии более чем вероятно.
— А вы?.. — Ли Вей посмотрел на Бристину сверху вниз. Неужели она пришла сюда только для того, чтобы сообщить ему эту новость?
Их знакомство еще не достигло такой стадии.
— Мы — народ без корней, лишившийся своего дома. Столетия изгнания превратили нас в бесплотных призраков гор Касс. Мы не хотим и дальше прозябать в забвении, обрекая потомков на дикую жизнь без культуры и календаря. Федские изгнанники желают присоединиться к Высокогорному Форту и отныне сражаться за вашу славу.
Как только Бристина закончила, девятнадцать ее спутников как один отступили на шаг и прижали руку к груди.
Такой поворот застал Ли Вея врасплох. В его голове пронеслись тысячи мыслей.
Он и сам хотел принять к себе Федских изгнанников, чтобы увеличить население форта и получить возможность реально контролировать свои земли. Но когда они сами пришли к нему на поклон, он невольно задумался: нет ли здесь какого-то подвоха? Все это казалось слишком легким, чтобы быть правдой.
Однако уведомление от Системы подтвердило: Федские изгнанники искренне желают присоединиться к Высокогорному Форту, а не являются засланными предателями. Стандарты Системы были строги – для принятия в отряд требовалась не словесная клятва, а подлинная преданность. Любой, кто затаил злобу, проверку бы не прошел. Если же кто-то в будущем замыслит бунт, Система автоматически исключит его из отряда, лишив дарованной силы. Эта скрытая функция гарантировала, что в будущем Высокогорный Форт будет надежно защищен от шпионов и изменников.
А может ли сама Система отобрать силу у Ли Вея? Нет, она была уже намертво связана с его душой, став частью его самого. Без него и Системы бы не существовало.
Хотя в мыслях пронеслись секунды, в реальности Ли Вей лишь на мгновение задумался, а затем кивнул.
— Высокогорный Форт приветствует вас.
Единственная сложность с принятием Федских изгнанников заключалась в их происхождении. Как потомки королевской династии Фед, они находились в естественной оппозиции к правящему дому Королевства Дебей. Впрочем, Ли Вея это не волновало. Дикие земли были слишком далеки от столицы. Королевству Дебей было бы крайне трудно дотянуться до этих беззаконных, хаотичных территорий. «До неба высоко, до императора далеко» – эта поговорка как нельзя лучше описывала ситуацию.
К тому же, на пороге стояла война между Северными и Южными землями, и у них явно не было ни сил, ни времени обращать внимание на какой-то там дикий край. А к тому моменту, когда они все же заметят его, он, скорее всего, уже станет здесь полновластным хозяином, и их мнение его волновать не будет.
Бристина с облегчением выдохнула. Именно из-за вражды ее народа с правящей династией Дебей она вела себя так смиренно, почти умоляюще. Выбора у них почти не осталось. Господин, стоявший перед ней, с его рыцарскими манерами, казался лучшим вариантом. Если бы он отказал, ей пришлось бы искать союза с другими лордами-первопроходцами. Но те страдали обычными аристократическими пороками: похотью, высокомерием и прочим.
Ли Вей повел Федских изгнанников на холм. Вчерашние враги стали союзниками. Орки-варвары встретили их на удивление радушно, запросто приветствуя новичков. Хотя эти громилы и презирали гоблинов с кобольдами, они никогда бы не пошли против воли Ли Вея и не стали бы оспаривать его решение принять кого-то в свои ряды. Тем более что эти пришельцы, как и их вожак, были людьми.
Федские изгнанники смущенно отвечали на приветствия. В отличие от простодушных орков, им требовалось больше времени, чтобы привыкнуть к новой обстановке. Они с любопытством осматривали Высокогорный Форт, и чем дольше смотрели, тем более странным становилось выражение их лиц.
Плато на вершине холма было разделено на четыре части. Северный участок занимало племя гноллов; сейчас они, прижимая к себе детенышей, с любопытством разглядывали новоприбывших. В центре, огороженные частоколом, стояли две хижины – очевидно, сердце форта. «И это называется Высокогорный Форт? Несколько разбросанных по холму деревянных домиков?»
— Вы проделали долгий путь. Сначала подкрепитесь, а потом обсудим дела, — сказал Ли Вей, первым входя в πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρόχειρη πρό-то, что ему в скором времени предстояло построить большой зал, и сел во главе стола.
Это была просторная деревянная постройка с длинным столом посередине, за которым могли разместиться человек тридцать-сорок. Других украшений в зале не было.
Услышав, что снова можно будет поесть, Зат с важным видом последовал за Ли Веем и уселся на ближайший стул. Му То не отставал.
Бристина заняла место по правую руку от Ли Вея, остальные Федские изгнанники тоже расселись за столом.
…
— Угощайтесь, чем бог послал. Надеюсь, вам понравится, — Ли Вей зачерпнул ложкой мед из горшка, намазал на медвежью лапу, положил мясо на кусок хлеба и с аппетитом откусил.
Мед ему принес Хог, добыв его во время патрулирования. Только благодаря толстой шкуре гнолл отделался парой укусов. Медведя же несколько дней назад завалили на охоте варвары.
Хотя Ли Вей уже позавтракал, устоять перед медвежатиной с медом он не мог. В прошлой жизни за такой обед ему бы светило лет десять тюрьмы, но здесь он мог есть хоть медведя, хоть тигра, хоть леопарда – никто бы и слова ему не сказал.
В отличие от грубоватой манеры Ли Вея, Бристина ела очень изящно: она отрезала ножом и вилкой крошечный кусочек и аккуратно отправляла его в рот. Ли Вей даже засомневался, поместится ли в ее ротик хоть одна целая клубника.
Элегантные Федские изгнанники разительно отличались от Зата и Му То. Эти двое схватили по жареной оленьей ноге и впились в мясо зубами, так что жир потек по их рукам и подбородкам.
— Вы все еще зовете себя королевством? — спросил Ли Вей, взглянув на Бристину.
(конец этой главы)
Внимание! Этот перевод, возможно, ещё не готов.
Его статус: идёт перевод
Обновлено: 18.01.2026