Управление роем
Среди многоножек была одна, длиной более метра, с толстым панцирем на спине. Она обладала ужасающей силой четвертого уровня и, казалось, была лидером этой группы многоножек.
На одной из пластин её панциря были черные и красные спиральные узоры, похожие на зловещий глаз.
Кроме того, рядом с девушкой постоянно раздавалось жуткое жужжание.
При ближайшем рассмотрении, вокруг девушки роились Ядовитые пчелы размером с яйцо или даже с кулак.
Стоило девушке только подумать, как эти Ядовитые пчелы вылетали из улья, используя свой странный и таинственный яд, чтобы парализовать любое существо, осмелившееся приблизиться к ней.
- Странно, я же чувствовала, что это где-то здесь. Почему нет ни единого следа…
Девушка протянула свою нежную, белоснежную руку и осторожно извлекла Кристалл эволюции из полуразложившихся Останков элитного монстра.
Она вертела его в руке, с сомнением осматривая окружающие здания, время от времени закрывая глаза, словно что-то внимательно Ощущая.
Внезапно она широко распахнула глаза, и в них вспыхнул яркий свет.
- Понятно! Эти противные твари, оказывается, вышли на охоту…
Она прищурила глаза, и прежняя доброта исчезла.
Следуя её взгляду, можно было увидеть небольшую группу черных жуков, ползущих к ней.
- Шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур!
Быстро ползая, эти жуки скребли своими острыми, как ножи, лапами и толстыми панцирями по земле, издавая особый ритмичный звук.
Словно журчание ручья.
Самые маленькие из этих черных жуков, ползущих впереди, были крупнее кулака Гао Цяна, а самые большие достигали размеров головы Лао Сана.
Их тела были вытянутыми, а перед головой торчали две длинные и толстые антенны, выглядящие очень уродливо и остро.
Спина была плоской и веретенообразной, на первый взгляд напоминающей таракана, но размером в десять раз больше!
Кроме того, панцирь на их спине был высоко приподнят в центральной части, что делало их похожими на толстый панцирь жука-носорога.
Этот толстый панцирь идеально покрывал всю их спину и голову, и под светом фиолетовой луны он мерцал золотистым блеском.
Увидев эту плотную группу жуков, выражение лица девушки изменилось от первоначального спокойствия до удивления, а затем до неудержимого возбуждения.
Эта группа «жуков-мутантов» была гораздо сильнее, чем она Ощущала раньше, и их уровень был намного выше!
Минимальная сила была второго уровня, а максимальная достигла четвертого уровня.
Следует отметить, что эти жуки-мутанты обладали невероятной плодовитостью, и их популяции были огромны, поэтому средний уровень их особей обычно был очень низким.
Кроме того, помимо своих крепких генов и высокой живучести, их боевая мощь была на самом деле очень низкой. На том же уровне её Кровавая многоножка могла легко одолеть двух или даже четырех таких жуков-мутантов.
Именно по этой причине, хотя их популяции были огромны, в иерархии жуков они всё ещё занимали относительно низкое положение, и их ценность для культивирования была намного ниже, чем у её Кровавой многоножки.
В конце концов, для того чтобы вырастить группу жуков-мутантов со средним уровнем третьего или даже четвертого уровня, потребляемые ресурсы можно было назвать только ужасающими.
Но… у этих жуков-мутантов были и свои преимущества, самое прямое из которых — их чрезвычайная плодовитость!
Если не уничтожить их всех сразу, то даже если останется только один самец, они смогут с помощью «переговоров» превратить одну из самок в самца… а затем размножить чрезвычайно большую популяцию.
Даже… если останется только одна особь, они смогут размножаться бесполым путем, изменяя гены, и таким образом продолжать размножать свою популяцию…
Кроме того, они обладали свойством «неприхотливости в еде».
Эти жуки ели всё подряд, будь то животные, растения или даже трупы и другие органические вещества… или металл, пластик, камень и различные неорганические вещества…
Если они были очень голодны, они могли даже съесть себя!
Для этих «неприхотливых» жуков было крайне редко, чтобы среди них появились существа с ужасающей силой четвертого уровня.
Именно поэтому она была так взволнована!
- Хорошо, милые маленькие твари, теперь вы все будете следовать за мной~
Девушка по имени Цзю Ло протянула свою нежную, белоснежную ручку и осторожно описала круг перед собой, десять её нефритовых пальцев быстро сплелись вместе, образуя таинственный ручной знак.
В то же время её тело начало излучать едва заметные волновые вибрации, смешанные со странными ментальными волнами.
Её навык [Управление роем] мгновенно активировался…
Но… то знакомое чувство, когда она устанавливала чудесную ментальную связь с жуками, не сработало, и даже её навык не оказал ни малейшего эффекта на этих странных жуков-мутантов.
Они всё так же медленно и методично ползли вперёд, неся на себе толстые панцири, и, казалось… они приняли её и её Кровавую многоножку за чрезвычайно вкусную еду!
- Как это возможно?!
В глазах Цзю Ло промелькнуло удивление.
- Управление роем!!
Она снова взмахнула своими нежными ручками, быстро меняя один таинственный ручной знак за другим.
В то же время круги ментальных волн, подобно урагану, начали распространяться от её тела.
- Шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-шур-
Внимание! Этот перевод, возможно, ещё не готов.
Его статус: идёт перевод
Обновлено: 08.04.2026