После трюков Вегета с Буу, за один день небеса и все миры не знали, сколько зрителей хлынуло в чат-группу и узнало множество новых слов, общих для всех миров.
Услышав этот голос, бесчисленное количество людей невольно вспомнили слова "высокомерный" и "притворщик".
– Это тот самый сильный человек, занимающий пятое место в инвентарном видео? Видео ещё не началось? Он такой же, как Вегет, и ему оказывают особое отношение. Это слишком притворно, не так ли?
Перед глазами бесчисленных людей возникла дымка.
Даже высшие существа из разных миров ощутили то же самое. Они не могли ничего разглядеть, чувствовали, будто на них смотрят свысока, и ощущали себя ничтожно маленькими перед этим голосом.
– Это ужасное чувство.
– Скажи своё имя, и ты обретёшь вечную жизнь? Так как же тебя зовут?
– Кто осмеливается говорить такое? Кто это? Может, ты притворяешься ещё более напыщенным, чем Вегет?
В тот момент, когда сердца зрителей из бесчисленных миров трепетали и обсуждали происходящее,
в совершенном мире, в девяти небесах и десяти землях, многие древние существа, которые ранее не реагировали на видео, внезапно открыли глаза и почувствовали ужас, словно их души задыхались.
– Это... Это голос Бессмертного Короля!
Группа древних существ была почти ошеломлена.
В чужих землях бесчисленные люди дрожали, они тоже осознали ужас этого голоса.
– Это он, нет сомнений!
Несколько Бессмертных Королей, находившихся в спячке в чужих землях, почувствовали друг друга и в мгновение ока оказались в глубинах клана Анлан Императора, глядя на человека 077, который держал в руках золотое боевое копьё.
– Ан Лан, я не ожидал, что ты появишься в этом инвентарном видео.
Лицо Ан Лана оставалось спокойным, но в его сердце бушевали волны, которых он никогда раньше не испытывал.
Он был непобедим и бессмертен, сидя на реке времени, созерцая прошлое, настоящее и будущее.
Даже другие Бессмертные Короли не могли скрыть свою ауру перед ним.
Однако это инвентарное видео смогло скрыть его восприятие и записать его голос, не дав ему заметить.
Для него это было невероятно.
Вскоре перед глазами бесчисленных зрителей из небес и миров видео начало медленно воспроизводиться.
На экране камера сменила ракурс, и в конце далёкого горизонта появился огромный городской проход.
Город возвышался до небес, настолько огромный, что казался бесконечным. Он стоял на границе двух миров, словно существовал с незапамятных времён, и это было потрясающе.
– Насколько огромен этот город?!
На городской стене люди были плотно упакованы, казались меньше муравьёв.
Однако, когда камера постепенно приблизилась, бесчисленные существа из разных измерений были шокированы.
Каждая фигура, стоящая в городе, была невероятно могущественной, излучая вечную ауру, которая создавала иллюзию, что они могут уничтожить всё.
В совершенном мире, в девяти небесах и десяти землях, неизвестно сколько людей дрожало и говорило в шоке:
– Это... Эти люди оказались верховными силами!!
Ши Хао был потрясён. В кадре мелькнуло его лицо среди этих верховных существ.
– Это... Это картина будущего?
– Что это за место, и я окажусь там в будущем?!
С другой стороны, Цинъи, Юнь Си, Хо Линъэр, ведьма и другие также увидели Ши Хао, и их красивые лица стали удивительно одинаковыми. Они не могли поверить своим глазам.
– Он станет верховным существом в будущем?
В чужих землях выражения лиц Бессмертных Королей застыли. Юй То фыркнул:
– Хм, в Древнем Императорском Городе до сих пор стоят столько муравьёв, это смешно.
Рядом с ним Пань Ван, тоже Бессмертный Король, с безразличным взглядом сказал:
– Мы вошли в верховья реки времени, заглянув в картину будущего.
В ближайшем будущем ты и Ан Лан прорвётесь через бездну, сметёте все препятствия и полностью уничтожите Девять Небес и Десять Земель.
Может быть, это видео записывает сцену того времени?
Юй То кивнул:
– Должно быть, так.
Ан Лан молчал.
Название главы, которое появилось в его сознании ранее, вызывало у него плохое предчувствие.
В то же время в мире Драконьего Шара Вегета был шокирован.
Эти существа давали ему совершенно иное ощущение, чем Буу или Вегет.
Казалось, их боевая мощь была в совершенно другом измерении.
В мире Судьбы Артурия была потрясена:
– Кто эти существа, стоящие в городе? Каждый из них настолько силён?!
В мире пиратов Усопп дрожал:
– Что?! Для чего собралось столько могущественных существ?
– Их глаза смотрят в одном направлении. Они что-то охраняют?
В мире смерти Хибания Винтер Широ с хмурым видом предположил:
– Здесь столько сильных людей, сравнимых с Вегетом? Что это за мир?
В мире Наруто Сяо Нань была шокирована.
В этот момент бесчисленные зрители из небесного мира могли видеть,
что лица этих могущественных существ на городских стенах были крайне серьёзны, словно они ждали чего-то невероятно ужасного.
Что же это может быть, что заставляет столько сильных людей проявлять такие эмоции?!!
Бум!!!
В этот момент раздался барабанный бой, от которого дрогнули сердца всех зрителей, и весь гигантский город содрогнулся вместе с ним.
Ууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Обновлено: 17.01.2026