Глава 15 — Глава 15

Возможно... Именно это сейчас и думает Люффи – здесь нет никого, с кем он не смог бы сразиться. Может, звучит безумно, но для нынешнего Морского Дозора "Бастер Колл" уже не тот, что раньше! Вспомните прошлые вызовы! "Бастер Колл" против Бартоломью: Кого отправил Морской Дозор? Сенгоку и Гарпа! Их статусы говорят сами за себя – один будущий фельдмаршал, другой – герой Морского Дозора. Противостоять этим двоим было делом безнадёжным! "Бастер Колл" против О'Хара: Может, там и не было Сенгоку с Гарпом – ведь учёные О'Хара не представляли угрозы. Но кого прислали вместо них? Аойкидзи и Саказуки – будущих адмиралов, один из которых впоследствии стал фельдмаршалом! Для О'Хара этот вызов был ничуть не слабее, чем тот, что состоялся против Бартоломью. Но что же с "Бастер Коллом" на Энис Лобби? Белка-летяга, Горауши, Доберман, Призрачный Паук, Стромбери... Не то чтобы Люффи их недооценивал, но по сравнению с предыдущими двумя вызовами разница очевидна. Конечно, пять ветеранов вице-адмиралов могут внушать ужас многим, но против них он всё же готов попытать счастья! А вот против предыдущих двух составов? Люффи бы сразу сдался – разве что в Пятой передаче, иначе даже думать нечего. Шутки шутками, но он не дурак – зачем лезть туда, где может прилететь? Однако, когда Люффи достал золотого дендэна и начал набирать номер, все вокруг замерли в ожидании... кроме Робин. – Ты... ты рехнулся, Люффи?! – Она остолбенела, поняв, что он задумал. Штаб Морского Дозора, Маринфорд. Сигнал "Бастер Колла" прозвучал внезапно. Моряки даже не сомневались – мгновенно подняли тревогу и начали сбор ударного отряда. Цель — Энис Лобби! – Я понимаю! – Смотря на Робин, которая снова и снова объясняла ужас Бастер Кола, Луфти медленно произнёс эти слова, а затем обнял дрожащую от страха девушку, мягко успокаивая её. – Именно поэтому я хочу столкнуться с этим лицом к лицу. Узнать, какой страх терзает тебя, Робин… и разгромить его! Когда плечи Робин перестали дрожать, он осторожно отпустил её, посмотрел в глаза и твёрдо сказал: – Взгляни на меня, Робин! – Бастер Колл — это не страшно! Страшно лишь то, что ты не можешь вырваться из этого кошмара. Я хочу вернуть ту Робин, которая выйдет из тени страха, которая сможет без тревог плыть со мной по морю! Не ту, что дрожит перед будущим! [Возможно, у меня не такие красивые слова, как у Луфти, но я тоже могу что-то для тебя сделать!] Робин смотрела на Луфти, который старался её успокоить, и неуверенно спросила: – Я… я смогу? Луфти улыбнулся: – Конечно! Ты моя напарница, наша сестра Робин, ты часть нашей семьи! Нами подошла и тоже обняла её: – Не переживай! Луфти и остальные теперь очень сильные, они не дадут нас в обиду! Санджи приблизился, бормоча себе под нос: – Хотел бы я встретиться с этим чёртовым Бастер Коллом и разнести его к чертям, чтобы больше не пугал нашу Робин-чан! Зоро допил вино, затем с горящими глазами заявил: – Я только разогрелся. Буду рад сразиться с сильными маринами! Чоппер подбежал и дёрнул Робин за рукав: – Хи-хи~ Я прогоню всех маринов, которые обижают Робин! Поддержка команды, ставшей ей семьёй, наконец помогла Робин отпустить страх. В этот момент она вспомнила слова того человека: [Даже если сейчас ты одна, однажды ты обязательно встретишь своих товарищей! Море бесконечно, и однажды появится тот, кто защитит тебя.] – Луфти!!! Словно вернувшись в безопасную гавань, Нико Робин снова бросилась в объятия капитана. Это ощущение было таким же тёплым, как воспоминание о материнских руках… Теперь у неё был дом. Настоящий дом! Кудрявый каппа: – Робин-тян~ мои объятия тоже очень тёплые~ Эмоциональный Фрэнки обнял Занбая и начал страдать: – Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу