Ранним утром Хогсмид был окутан тонкой утренней дымкой, а небо казалось покрытым белой вуалью. Когда Зуи подняла голову, всё вокруг казалось размытым, даже звёзды, ещё не успевшие исчезнуть, стали туманными.
Зуи шумно вдохнула воздух, в котором чувствовалась лёгкая сырость, отчего ей стало немного зябко. Она повернула голову и взглянула на станцию неподалёку. Студенты, собравшиеся уехать домой на рождественские каникулы, стояли небольшими группами, оживлённо обсуждая, чем займутся на праздниках. Зуи услышала множество интересных идей и подумала, что могла бы попробовать что-то из этого сама.
– Дети, встаньте в ряд... – донёсся из тумана голос лесничего Хагрида, но его слова быстро растворились в шуме студенческих разговоров, не вызвав даже малейшего отклика.
Зуи почувствовала, что должна помочь большому человеку навести порядок и заставить студентов выстроиться в две аккуратные очереди, чтобы дождаться автобуса. Но она простудилась, всё её тело было вялым, а нос казался заложенным. Когда она пыталась глубоко вдохнуть, у неё даже возникало ощущение, будто её мозг опустошается. Этот физический дискомфорт постепенно лишал её мотивации. В этот момент она мечтала только о мягкой и удобной кровати, где могла бы немного поспать.
– Зуи, можно я приеду к тебе в гости через пару дней? – с энтузиазмом спросила её соседка по комнате, схватив Зуи за руку.
Зуи увидела в её глазах смесь надежды и нетерпения, но не смогла разобрать ничего больше. Она кивнула и выдавила улыбку, которая, как она надеялась, не выглядела слишком болезненной.
– Конечно, я никуда не собираюсь уезжать в эти дни, можешь приехать в любое время.
– Тогда договорились! – соседка улыбнулась так широко, что её глаза превратились в узкие щёлочки, а затем, подпрыгивая, побежала общаться с другими.
Зуи была рада, что соседка ушла, ведь теперь ей не нужно было разговаривать и думать, какой ответ сделает её счастливой. Она просто стояла и ждала. Возможно, из-за болезни метод "контроля над собой", которому её учил профессор Дамблдор, не дал желаемого эффекта. Голоса окружающих людей врывались в её уши, как назойливые мухи. К счастью, это ощущение было не слишком сильным. Она собралась с силами и попыталась вытеснить эти голоса из своего сознания.
– Ууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Прошлой ночью, покинув Тайную комнату, Иван не задержался снаружи. Спустившись вниз, он сразу же использовал "Аватар" и как можно быстрее вернулся в гостиную Когтеврана.
Он нашёл несколько укромных уголков и, когда в глухую ночь никто не мешал, разместил "глаза проницательности" в гостиной и спальне. Это чёрное магическое заклинание он использовал для наблюдения и обнаружения заклятий в ночь Хэллоуина. После выписки из больницы он отменил его, но сейчас пришлось снова активировать — на этот раз, чтобы предотвратить возможное преследование со стороны "профессора Сирлса". Вдруг тот только притворился, что ушёл, а на самом деле следит за ним?
Убедившись, что всё в спальне устроено идеально, Иван лёг на кровать, не снимая одежды, и положил волшебную палочку рядом с подушкой. Подумав, он достал книгу и разложил её на себе, создавая иллюзию того, что "устал от чтения и случайно уснул, не успев раздеться".
– Детали... детали — это самое важное!
Сделав это, Иван заснул, но сон его был беспокойным.
На рассвете, когда соседи по комнате, уезжавшие на каникулы, покинули спальню, Иван, уже проснувшийся, открыл глаза, поднялся с кровати, достал Карту Мародёров и начал искать местоположение "Парацельса".
К его облегчению, тот оставался неподвижным в кабинете защиты от тёмных искусств, словно спал.
А Дамблдор ходил взад-вперёд в своём кабинете, казалось, кормил птиц и время от времени останавливался у окна.
– Большинство учеников уже уехали из школы. Парацельс не воспользуется этим временем, чтобы осуществить свой план, правда? Надо быстрее найти Дамблдора... но в чём его план? Кажется, это пока не ясно!
Убрав Карту Мародёров, Иван решил немедленно отправиться к Дамблдору и спросить, зачем тот искал его вчера.
В этот момент в глубине его мозга внезапно возникла острая, как игла, боль.
– Больно! Это... предупреждение от глаз проницательности?
– Высокорисковое заклинание?
Эта мысль промелькнула в голове Ивана.
И вдруг из гостиной донёсся громкий звук, похожий на взрыв!
[Пожалуйста, рекомендуйте, добавляйте в закладки, спасибо! Первый курс закончится после этого эпизода!]
Обновлено: 15.01.2026