После поражения боевого фантома он не двигался, но продолжал командовать тем же непоколебимым тоном.
– Кайрос, крутись на месте.
Кайрос на мгновение замер, а затем начал крутиться на месте.
Этот приём был любимым трюком оригинального тела боевого фантома. Вращаясь на месте, он создавал иллюзию использования [Танца мечей]. В такой ситуации противник мог ошибочно решить, что нужно срочно сократить дистанцию, чтобы прервать атаку или нанести урон.
Ведь во время [Танца мечей] слабые или дальнобойные атаки могут быть отражены вращением. Затем, когда противник подходит на нужное расстояние, можно контратаковать, заставая его врасплох.
После того как Кайрос был вызван, его боевая особенность была добавлена экзаменационной комиссией. Если дух, способный выучить [Танец мечей], был вызван, этот приём активировался автоматически.
Всё потому, что этот трюк очень обманчив для тех, кто его не видел. Даже те, кто сталкивался с ним раньше, могли попасться на уловку, ведь фантом мог как симулировать, так и действительно использовать [Танец мечей] для усиления.
К сожалению, на этот раз он столкнулся с Лу Цзэ – человеком, который мог видеть набор навыков противника.
Когда Лу Цзэ впервые увидел, как Кайрос крутится на месте, он на мгновение задумался, и первой мыслью было [Танец мечей]. Но он только что прочитал информацию о Кайросе и знал, что тот не выучил этот навык.
Поэтому он не отдал команду большеротому крылану, а просто скрестил руки и спокойно наблюдал за вращающимся Кайросом.
Большеротый крылан, не получив команд, тоже просто смотрел, как Кайрос крутится, лишь изредка взмахивая крыльями, чтобы оставаться в воздухе.
Этот ход Лу Цзэ и большеротого крылана привёл к тому, что боевой фантом на мгновение завис. В его базе данных не было информации о противнике, который просто наблюдает, и он не знал, как на это реагировать.
Из-за глупости боевого фантома Кайрос, не получив команды остановиться, продолжал крутиться, пока не закружилась голова.
Под недоумёнными взглядами большеротого крылана и Лу Цзэ Кайрос закатил глаза, пошатнулся и упал на землю.
Кайрос не потерял способность сражаться полностью, он просто немного закружился. Вскоре его глаза перестали вращаться, но он всё ещё лежал на земле, тяжело дыша и не в силах подняться.
Лу Цзэ, конечно, не упустил такой возможности. Это был экзамен, и он немедленно приказал большеротому крылану использовать [Грязевую бомбу].
[Грязевая бомба] попала в Кайроса, который уже не мог уклониться. Его глаза, только что пришедшие в норму, снова закружились.
Но на этот раз это было не от головокружения – он действительно потерял способность сражаться.
Ведь с учётом повышения уровня специальной атаки на два благодаря [Уловке], после получения [Теневого шара] Кайрос не смог бы выдержать ядовитую [Грязевую бомбу].
Так что этот удар полностью лишил его сил.
После того как детектор подлетел, чтобы проверить состояние Кайроса, из устройства раздался механический голос:
[Кайрос потерял способность сражаться. Экзаменуемый победил. Видео загружается.]
Пока детектор говорил, фантом боя постепенно рассеялся. Одновременно открылась дверь, и вышел наблюдатель, забравший потерявшего сознание Кайроса. Затем он жестом пригласил Лу Цзэ выйти вместе с ним.
Военный экзамен отличался от письменного. После завершения можно было сразу выйти, не нужно было ждать, как на письменном тесте.
– Почему ты так быстро вышел? – как только Лу Цзэ вышел, его мама поспешила к нему с вопросом.
Она уже видела несколько человек, вышедших раньше, но все они выглядели подавленными. Оказалось, это были те, кто не смог победить своих противников на военном экзамене.
– Мама, мне просто повезло попасть в первую группу. А твой сын такой сильный, конечно, он победил.
Услышав это, мама Лу Цзэ облегчённо вздохнула, повернулась к отцу и ударила его по плечу:
– Хм~ Я же говорила, что наш сын обязательно победит, а ты всё сомневался!
Отец Лу Цзэ беспомощно потер грудь и не стал спорить, просто согласился:
– Да, да, да, наш сын просто молодец.
Мама Лу Цзэ не обратила внимания на тон отца и с радостью спросила сына:
– Ну как? Какую сложность ты выбрал? Ты выбрал тренера? Узнал, кто это был? Он сильный? Сколько баллов, думаешь, получишь?
Лу Цзэ с улыбкой ответил на все вопросы:
– Я выбрал высокую сложность и тренера, но не узнал, кто это был. Знаю только, что это мужчина. Он не показался мне очень сильным. Сколько баллов я получу, я не знаю.
Лу Цзэ ответил на все вопросы мамы одним махом и быстро прервал её, прежде чем она успела задать что-то ещё.
– Мам, ещё рано, я иду к Суйяну, в его экзаменационный зал. Сегодня не вернусь на ужин, пока! – сказал Лу Цзэ, быстро подхватывая из рук отца эльфийские шарики с маленьким Кабимоном и Чармандером. Он накинул рюкзак на спину куклы и, развернувшись, вышел из дома.
Оставив Гэн Гуя на месте, Лу Цзэ даже не оглянулся. Гэн Гуй был в шоке: почему его не взяли с собой? Увидев, что Лу Цзэ уже далеко, Гэн Гуй опомнился, быстро помахал своей короткой лапой отцу Лу, указал на удаляющегося Лу Цзэ и нырнул в тень, чтобы последовать за ним.
Только когда Гэн Гуй догнал Лу Цзэ, мать Лу наконец пришла в себя. Она широко открыла рот и с удивлением спросила отца Лу:
– Муж, сын... он пошёл к Суйяну? Почему не к Тан Юньцинь... Неужели он действительно...
Мать Лу пыталась подобрать слова, но так и не смогла выразить свои мысли.
Отец Лу с лёгкой улыбкой похлопал её по голове:
– О чём ты думаешь? Ты же знаешь нашего сына, как он мог... Скорее всего, он просто вырос вместе с Суйяном и ему с ним проще.
Услышав объяснение отца Лу, мать всё ещё выглядела немного обеспокоенной:
– Надеюсь...
Они оба смотрели на сына, который уже садился в машину, и у каждого в голове были свои мысли.
Отец Лу: «Ну что ж, как и ожидалось, мой сын так быстро нашёл общий язык с Гэн Гуем. Кажется, Гэн Гуй даже ближе к нему, чем ко мне».
Мать Лу: «Ох, неужели он действительно... Нет, как я могу так думать о своём сыне... Надеюсь, всё обойдётся».
Кукла рядом: «Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Обновлено: 09.04.2026