Глава 50 — Глава 50

Чуунин, переоценивающий свои способности, заплатит за болтливость жизнью! Шшш——! Клон Сяо Наньчжи, словно молния, срывается на землю и вонзает ниндзя-меч в землю. Раздался звук "пуф". Лезвие длиной в десятки сантиметров мгновенно погружается в землю, оставляя снаружи лишь белую рукоять. Однако. В руке нет ощущения, что что-то живое было пронзено. "Бай Жуэ!!" Клон Сяо Наньчжи хмурится, его лицо искажено неприязнью, и он тяжело вытаскивает ниндзя-меч. "Это неприятно. Местоположение раскрыто. Нельзя оставаться здесь долго. Нужно как можно скорее сообщить основному телу." Она на мгновение забыла, что у Читу на теле белые споры. Не знаю, когда Обита их посадил. Этот белый спор должен был активироваться во время конференции Пяти Теней. Сейчас, вероятно, из-за удара волной меча, он был сбит с тела Читу. Бай Жуэ обязательно передаст информацию отсюда. К тому времени. Если Обита узнает, что Конан здесь, он не станет спешить убивать его. Что касается того, сколько времени займет у Бай Цецу передача информации обратно, и сколько времени потребуется Обите, чтобы убить его, клон из бумаги не знает. Но она не может рисковать. Что, если Обита окажется поблизости? Для сегодняшнего плана, тридцать шестой план – лучший план. Лучше уйти как можно скорее. "Однако, прежде чем уйти, я безжалостно приму жизни вас, маленьких миньонов..." Глаза клона из бумаги холодны, и он смотрит на группу людей, скрытых за скалами вдали, которые все еще "плевут камнями". Терпеть. Два мясных танка из Красной Земли и Лёсса трудно对付, но разве они не достаточно легки, чтобы убить вас, новички? ? Вууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу