Сюэ Линлун с трудом высвободила свою маленькую голову из рук Лин Синьчжу и с подозрением посмотрела на Чжоу Сюаня:
— Ты будешь так добр? Не станешь подсовывать мне лекарство, как с тем золотым жареным рисом?
Бум!
Кулак Наньгун Ли аккуратно опустился на голову Сюэ Линлун. Почему сегодня она так разошлась?
Чжоу Сюань лишь улыбнулся, не говоря ни слова, и в то же время быстро прокрутил в голове шаги приготовления кремового грибного супа.
В его сознании тихо появилась система отметок Бога Кулинарии, и слово "отметка" светилось золотым светом.
— Кстати, я ещё не отметился сегодня!
Управляя сознанием, Чжоу Сюань нажал кнопку отметки.
— Поздравляем хозяина с получением награды за отметку: листья бекона (три штуки).
Система также любезно предоставила информацию об ингредиентах.
**Название:** Листья бекона
**Происхождение:** Мир Пленённой Еды
**Размеры:** 20 см в длину, 3 см в ширину, вес — один килограмм
**Описание:** Зелёный овощ с высоким содержанием жира, сравнимым с говядиной. Благодаря высокому содержанию соли, его можно есть в сыром виде, но в сочетании с другими ингредиентами он раскрывает свой вкус ещё ярче.
— Отличный ингредиент, — удивился Чжоу Сюань, рассматривая три листа бекона.
Изумрудные листья имели текстуру, напоминающую стейк, и выглядели как первоклассные мраморные стейки.
Чжоу Сюань отрезал кусочек кухонным ножом и положил в рот. Мгновенно он почувствовал нежность жареной говядины, а насыщенный сок с ароматом стейка заполнил его рот.
— Что ты ешь? Это так вкусно!
Три пары глаз устремились на Чжоу Сюаня.
Сюэ Линлун, несмотря на свой миниатюрный рост, забралась на стойку и уставилась на зелёные листья в руке Чжоу Сюаня. От них исходил невероятный аромат.
— Листья капусты? Но почему они пахнут говядиной? Дай попробовать!
Она потянулась, чтобы укусить лист бекона, но Лин Синьчжу её остановила.
Лин Синьчжу смотрела на Сюэ Линлун с долей настороженности. Она знала, насколько хитрой может быть эта малышка, и не собиралась позволять ей приближаться к А Сюаню.
— Я собираюсь приготовить кремовый грибной суп. Это ингредиент, — объяснил Чжоу Сюань, доставая сковороду и кладя на неё кусочек масла.
Шипение!
Масло быстро растаяло, наполнив воздух молочным ароматом.
Затем Чжоу Сюань добавил подготовленную муку в масло и перемешал, пока она не стала светло-жёлтой и рассыпчатой, после чего отложил её в сторону.
Следом он положил нарезанные листья бекона на сковороду.
Невероятно притягательный аромат говядины заполнил помещение.
Этот аромат не был тяжёлым, как у мяса, а обладал особой лёгкостью.
— Это мутировавший ингредиент? Это же растение, но оно обладает характеристиками мяса! — с интересом произнесла Наньгун Ли, её фиолетовые глаза смотрели на Чжоу Сюаня.
В сердце Лин Синьчжу зазвучал сигнал тревоги.
А Сюань, хватит излучать обаяние.
Листья бекона, богатые жиром, начали выделять золотистые капли масла под воздействием жара. Чжоу Сюань добавил нарезанный лук и грибы в сковороду.
Аромат говядины смешался с запахом грибов.
После добавления приправ Чжоу Сюань влил молоко в сковороду.
Когда густой белый суп закипел, он добавил муку, обжаренную с маслом.
Суп мгновенно загустел, превратившись из белого в бледно-золотистый.
Чжоу Сюань выключил огонь, разлил суп по тарелкам, закрыл крышками и подал.
— Система, оцени!
— 99 баллов!
На экране системы появились большие красные цифры.
Под оценкой была небольшая пометка: хозяин добавил особый ингредиент, что повысило качество блюда.
— Можно есть? Это я заказала, я хочу открыть крышку!
Сюэ Линлун потянулась к крышке тарелки.
Щёлк!
Нежная рука Наньгун Ли первой открыла крышку. Она посмотрела на Сюэ Линлун, которая чуть не потеряла сознание от досады, и в её глазах мелькнула улыбка.
Гууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Обновлено: 09.04.2026