Мучэнь.
Это господин Мучэнь, занявший стартовую позицию с 18,44 миллионами кредитных очков.
Он – пилот чёрного космического меха и самый яркий гениальный изобретатель в альянсе звёздного поля B3Q4.
Свои огромные богатства он накопил благодаря своим изобретениям.
Для него самое привлекательное в [Руинах Кораблекрушения] – не то, какие сокровища там скрыты, а то, что здесь собираются лучшие представители человечества, чтобы полностью испытать его творения.
Этот 50-метровый космический мех, получивший кодовое имя M-14 «Чёрный Фантом», объединяет в себе самые передовые технологии человеческой цивилизации: материалы, управление энергией и оружие на основе лучевых магнитных клеток. По сравнению с космическими кораблями, он невелик по размерам, но обладает потрясающей манёвренностью и устрашающей разрушительной мощью.
Этот мех – не серийный продукт.
Он – эксклюзивное изобретение Мучэня, единственное в своей галактике.
А 10-миллионнотонная космическая крепость, которая следует за ним и кажется мечтой для других, на самом деле – всего лишь логистический центр поддержки этого меха.
Если бы посторонние узнали правду, они бы точно были шокированы.
Никто не мог предположить, что поездка Мучэня – всего лишь испытание предельных возможностей его меха.
Он потратил 18,44 миллиона кредитных очков, чтобы занять первое место для меха, и дополнительно 16 миллионов – для логистического центра.
И это ещё не все расходы. Навигационные затраты крепости и меха также составляют астрономическую сумму.
Судя по характеру Мучэня, он не станет продавать технологии M-14 «Чёрный Фантом» в будущем.
В его сердце этот мех – произведение искусства, которое он с удовольствием шлифует и совершенствует.
А все эти расходы для него – просто мелочь, которую можно заработать парой изобретений, и они не стоят упоминания.
Недавно.
Сознание Мучэня подверглось вмешательству, и он вступил в яростный бой с множеством неизвестных «монстров». Однако, благодаря мощным характеристикам меха, он уничтожил почти всех, что ещё больше укрепило его уверенность в своём творении.
В этот момент.
Мучэнь был уверен, что он единственный, кто прорвался через окружение, и ядро [Руин Кораблекрушения] уже можно было увидеть невооружённым глазом. Какими бы ни были его мотивы, раз уж он сюда добрался, то должен оставить свой след на [Руинах].
Точнее, след M-14 «Чёрного Фантома».
Как всегда, это достижение, которое мог совершить только Мучэнь!
В этот момент.
Чисто энергетический длинный меч в руке M-14 «Чёрного Фантома» с силой ударил по зелёному энергетическому щиту!
В месте соприкосновения лезвия и щита мгновенно возникло искажение пространства, похожее на прозрачный пар, и одновременно выделилось огромное количество тепла.
Мучэнь прищурился и своими глазами увидел, как энергетический клинок с невероятной скоростью прорезал зелёный щит.
Он презрительно усмехнулся:
– Всего лишь защита уровня E3, а официальная пропаганда называет это остатками высокоразвитой цивилизации... Слишком преувеличено!
И именно в этот момент.
Перед Мучэнем возникло странное явление, которое он не мог понять.
Внутри зелёного энергетического щита, в тёмной пустоте космоса, внезапно появилась плотная масса света, переплетающаяся и мерцающая голубыми вспышками. На расстоянии это напоминало плоскую нейронную сеть человеческого мозга.
– Что это такое?! – выражение лица Мучэня внезапно застыло.
В следующее мгновение.
Маленький, белоснежный, бесшовный, словно керамический, космический корабль медленно выплыл из этой нейронной сети, будто прибыв из другого измерения!
Белый корабль также был покрыт узорами, напоминающими нейронную сеть.
Внезапно голубая сеть на таинственном корабле ярко вспыхнула, ослепив Мучэня в кабине меха!
Когда зрение Мучэня восстановилось.
Он с удивлением обнаружил, что таинственный корабль мгновенно выпустил более десятка слоёв защитных щитов, каждый из которых был покрыт узорами, похожими на нейронную сеть, сияющими ярким голубым светом.
– Что это за технологии?! – глаза Мучэня расширились.
Его взгляд слегка поднялся, и он увидел, что энергетический меч в руке его меха больше не может опускаться.
Хотя клинок пробил зелёный щит [Руин Кораблекрушения], он был остановлен «нейронным защитным щитом», выпущенным таинственным кораблём внутри!
– Это уже тройное усиление энергии. Защитный щит маленького корабля на той стороне настолько прочный?! – Мучэнь не мог поверить своим глазам, уставившись на корабль, отделённый от него лишь «стеной». – Высокоразвитая цивилизация?!
Но в следующее мгновение...
На поверхности таинственного звездолёта внезапно вспыхнул слабый чёрный свет, который начал быстро течь по всей нейронной сети, покрывающей корабль. Свет становился всё ярче и ярче, собираясь в одном месте.
[Обнаружены сильные энергетические колебания.]
Услышав предупреждение меха, глаза Му Чэна сузились.
– Оно собирает энергию! Оно собирается атаковать меня!
В тот же миг Му Чэн понял, что эта тёмная энергия похожа на орудие звездолёта-разрушителя, используемое в человеческой армии, но, судя по всему, она была значительно улучшена. Её разрушительная сила была просто невероятной, хотя точную мощность рассчитать было невозможно.
– Отступать!
Му Чэн среагировал мгновенно. Длинный энергетический меч в руке космического меха погас, крылья за спиной раскрылись, реактивные двигатели взревели, и весь мех в одно мгновение преодолел скорость звука, устремившись назад в космос.
Но было уже слишком поздно.
Чёрная энергия на поверхности белого звездолёта уже собралась, и из "нейрона" на носу корабля вырвался чёрный луч диаметром пять метров!
Времени на реакцию не осталось.
*Гуууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Обновлено: 18.01.2026