Слова Цинь Вэйцзе сильно потрясли Тома. Самый большой страх в его сердце – это смерть.
Это напрямую связано с его жизненным опытом.
В 1930 году, когда Тому было три года, он впервые столкнулся со смертью.
Это был сирота Джек, который был на два года старше Тома. Джек жил в приюте У с самого рождения Тома. Джек был очень добрым мальчиком. Когда Том был маленьким, Джек заботился о нём.
Хотя он был всего на два года старше, Джек от природы обладал мягким характером. Он хорошо ухаживал за Томом и относился к нему как к родному брату. Именно благодаря Джеку Том впервые почувствовал семейную теплоту.
Но летом 1930 года в Лондоне вспыхнула эпидемия малярии, которая в основном поражала детей, и Джек, к несчастью, заболел.
Уровень медицины в то время не позволял вовремя его вылечить, и Тому пришлось наблюдать, как Джек мучился от боли и в конце концов умер.
Том до сих пор помнит трагическую сцену смерти Джека: его желтоватое лицо, покрасневшие глаза, герпес, покрывающий рот и лицо, и его кроваво-красные глаза, полные страха и боли. До самого конца на лице Джека читался ужас перед смертью.
Пятилетний ребёнок в итоге погиб от болезни.
Том боится смерти. Он боится, что, умирая, будет испытывать такие же муки, как Джек. Он боится, что будет судорожно биться в агонии. Он боится, что погрузится в бесконечную тьму, охваченный страхом.
Из-за этого опыта самым большим страхом в жизни Тома стала смерть. Он ненавидит её и боится, но не может избежать.
– Это правило "зеркального пространства"! – В этот момент мистер Огг, зеркальное отражение из деревянного дома, вышел за порог, посмотрел на Тома и объяснил: – "Зеркальное пространство" не позволяет зеркальной жизни сосуществовать с оригиналом. Это нарушит баланс зеркального пространства. Если быть неосторожным, пространство разрушится, и все наши зеркальные жизни погибнут.
Том молчал. Он погрузился в свой кошмар, но Цинь Вэйцзе, обычно трусливый, в этот момент был удивительно спокоен.
Смерть, конечно, пугала его, но Цинь Вэйцзе не верил, что обязательно проиграет. Он просто не хотел бороться в открытую. Если есть обходной путь, он был готов попробовать.
– Мистер Огг, неужели всё должно быть так жестоко? Кто-то из нас действительно должен умереть? – спросил Цинь Вэйцзе, пока двое вдали приближались.
Мистер Огг глубоко затянулся своей грубой трубкой, выпустил кольцо дыма и ответил:
– Если только у вас нет способа покинуть "зеркальное пространство".
– Как? Как это сделать?
– Есть два способа. Первый – овладеть "зеркальной магией", чтобы открыть проход между "зеркальным пространством" и реальным миром. Второй – слиться со своим зеркальным отражением в одно целое, а затем, используя определённое количество магии, свободно перемещаться между зеркалом и реальностью.
Мистер Огг вытряхнул пепел из трубки.
– У-у-у... – заскулил Эргоу у ног Цинь Вэйцзе.
Цинь Вэйцзе слегка нахмурился:
– Значит, для слияния нужно добровольное согласие зеркального отражения. Это действительно сложнее, чем просто убить его.
Две собаки жалобно заскулили, их глаза были полны печали.
Эргоу мог выжить в зеркальном пространстве, только победив своё зеркальное отражение. Однако, поскольку Эргоу не мог питаться в зеркальном пространстве, он сильно похудел за это время из-за отсутствия еды.
– Как ты вообще выжил полмесяца?! – ужаснулся Цинь Вэйцзе.
Эргоу открыл пасть, кашлянул и выплюнул три амулета:
– Гав-гав!
– Амулеты "Бигу"?! Где ты их нашёл? Я помню, что сделал их, но потом решил, что они бесполезны, и выбросил. Даже не знаю, куда они делись.
Амулеты "Бигу" – это базовые амулеты, которые Цинь Вэйцзе освоил в самом начале. Они используются в сочетании с дыхательными практиками и голоданием. Монахи могут использовать амулеты "Бигу", чтобы облегчить практику голодания, не употребляя пищу и воду. Короткий вариант позволяет обходиться без еды и воды семь дней, а длинный – более десяти лет.
Цинь Вэйцзе не мог представить, как можно жить без еды. В его понимании, он мог выдержать утренние и вечерние молитвы, но отказаться от еды и питья было выше его сил.
Как заядлый гурман в прошлой жизни, Цинь Вэйцзе считал, что жить без еды невозможно. Поэтому, создавая амулеты "Бигу", он просто использовал их как часть практики, но никогда не пробовал жить без пищи.
Функция талисмана Бигу проста: он усиливает способность тела поглощать внешнюю духовную энергию. Без использования талисмана Бигу можно поглотить лишь 10 единиц духовной энергии. Однако с талисманом это количество увеличивается до 20 единиц, что значительно повышает его эффективность.
Талисман действительно работает, но он не даёт ощущения сытости. Он лишь гарантирует, что вы не умрёте от голода.
– Слава богу, у меня есть талисман Бигу, иначе мне пришлось бы собирать твой труп! Мясо мёртвой собаки точно невкусное, так что лучше держать её живой и откармливать перед забоем! – Цинь Вэйцзе продолжал безжалостно дразнить.
Рядом с ним сидели две собаки.
– Ууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Обновлено: 12.02.2026