– Извлеки разноцветный священный лотос, – приказал системе Хэчжун, как только подписал договор о служении.
Едва он произнёс эти слова, как в пустоте перед ним появился разноцветный священный лотос, излучающий яркий свет. В следующее мгновение свет превратился в радужный поток, устремившийся к Хэчжуну, и остановился прямо перед ним, раскрывая свою истинную форму.
– Слуга… – раздался голос, как только лотос опустился рядом с Хэчжуном.
Разноцветный свет вспыхнул, и из лотоса появился зелёный свет, источающий густой аромат жизни. Свет медленно опустился с лотоса и поплыл в сторону Хэчжуна.
– Что это? – удивлённо пробормотал он, глядя на зелёный свет, который постепенно рассеялся, открывая крошечную фигурку.
Это была миниатюрная девочка размером с ладонь, похожая на человека, но с заострёнными ушами и двумя милыми цветочками на голове. Её кожа была белой, как нефрит, а слегка вьющиеся волосы отливали бирюзовым оттенком. На спине у неё были тонкие, как крылья цикады, зелёные крылышки.
– Это… эльф? – широко раскрыв глаза, Хэчжун уставился на крошечное существо. Его внешность напомнила ему эльфов из легенд. И этот малыш был эльфом разноцветного священного лотоса?
– Аааа! – пискнула девочка. – Слуга, обними меня!
Она моргнула изумрудными глазами, протянула свои белые и нежные ручки и посмотрела на Хэчжуна.
– Обнять? – Хэчжун слегка опешил.
– Аааа! Обнять, обнять! – кивнула девочка, издавая милый детский звук.
Хэчжун молча посмотрел на её крошечное тело. Как он должен обнять такое маленькое существо?
– Аааа! – увидев, что Хэчжун не протягивает руки, девочка взмахнула крылышками и полетела прямо к его голове.
– Ты маленькая проказница, – рассмеялся Хэчжун, понимая, что её умственное развитие, вероятно, соответствует уровню трёх-четырёхлетнего ребёнка.
Когда девочка подлетела, Хэчжун наклонился.
– Аааа! – радостно крикнула она, затем протянула ручку, чтобы коснуться его лица, и начала тереть его с улыбкой.
Глядя на её выражение, Хэчжун невольно улыбнулся. Почему-то он почувствовал, будто у него появилась дочь. И это ощущение было приятным.
Вспомнив имя, которое девочка упомянула при появлении, Хэчжун мягко спросил:
– Маленькая Цайлянь, скажи, какие у тебя способности?
– Эээээ! – девочка на мгновение задумалась, а затем начала пищать. Под его взглядом она медленно протянула свои белые ручки, и на ладони появился зелёный свет, который постепенно сгустился в круглый зелёный шарик.
– Эээээ! Слуга, ешь! – она протянула шарик к губам Хэчжуна.
– Мне есть это? – удивился он, чувствуя, что шарик излучает мощную энергию жизни.
– Эээээ! – девочка кивнула, держа шарик в руках.
Хэчжун улыбнулся, открыл рот и позволил ей положить шарик ему в рот. Как только шарик оказался внутри, он превратился в поток зелёной жидкости, которая быстро впиталась в тело, наполняя его энергией.
Тело Хэчжуна дрогнуло, и он почувствовал, как его тело преображается. Ощущение было таким, будто его мышцы и кости прошли через очищение.
– Эээээ! – девочка, чувствуя изменения в Хэчжуне, взмахнула крылышками и начала кружить вокруг него, явно радуясь.
Через некоторое время Хэчжун медленно открыл глаза, в которых читалось удивление. Этот зелёный шарик содержал невероятно богатую жизненную энергию, способную улучшить физическое состояние и продлить жизнь!
Как сильный воин уровня Дуцзун, Хэчжун уже обладал долгой жизнью, и обычные сокровища не могли её увеличить. Но этот шарик смог продлить его жизнь, вероятно, на сто лет. Это было нечто невероятное.
Такой зелёный шарик увеличивал продолжительность жизни на сто лет.
Глаза его загорелись от восторга – этот зелёный шарик был бесценным сокровищем!
Затем он, кажется, о чём-то задумался, посмотрел на счастливого малыша рядом с собой и мягко спросил:
– Малыш, сколько таких зелёных шариков ты можешь создать за один день?
Услышав это, малыш перестал порхать и приземлился на дверь перед рекой. Затем он протянул белый пальчик и показал на реку.
– Один?
Услышав это, река обрадовалась – такое бесценное сокровище можно было создавать раз в день.
Потом он вспомнил о чём-то ещё и спросил малыша:
– А создание этих зелёных шариков не вредит твоему здоровью?
Если бы создание шариков причиняло вред малышу, он бы не хотел этого.
В конце концов, малыш явно был важнее, чем зелёный шарик.
– Иииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииии
Обновлено: 07.04.2026