Глава 46 — Глава 46

Глава 47. Или ты думаешь, что сможешь убить меня? Киборг: – Лекс, этот подавитель, который ты изобрёл, действительно работает? Или это просто игрушка? Лекс Лютор: – Можешь оскорблять мою личность, но не мой интеллект. Если бы мой подавитель не работал, зона надзора давно бы погрузилась в хаос. Просто сила Чёрного Кларка слишком велика, вот и всё! Флэш: – Погоди, разве ему не двенадцать лет? Почему его сила кажется почти такой же, как у Кларка из нашего мира? Чудо-женщина: – Ты ошибся? Как бы быстро Чёрный Кларк ни рос, он не сможет догнать взрослого Кларка. Бэтмен: – Но если он действительно сможет догнать, то его потенциал просто пугает... Чёрный мир. [Зона надзора, управление.] [Охранники на высокой стене, наблюдая за происходящим внутри, почувствовали, как у них мурашки побежали по коже.] [Они надеялись, что Пад проучит новичка и покажет, кто здесь главный.] [Но они не ожидали, что даже в электронных наручниках новичок сможет проявить такую мощь!] [Одним ударом он разнёс Пада в клочья!] [Пад явно не ожидал, что умрёт таким образом.] [Это уже нельзя назвать просто страшным. Это что-то за гранью!] [Охранники сжали в руках усиленные электрошокеры, пытаясь успокоиться.] [Как бы силён ни был Кларк, он всё же пленный эксперимент Управления, просто один из самых сильных среди них!] [Когда охранники уже собирались спуститься и забрать Кларка для изоляции на несколько дней,] [на террасе раздался его голос.] [– С этого момента я здесь главный. Всё решаю я. Если кто-то не согласен, можете выйти сейчас же.] [Его уверенный голос донёсся до каждого суперспособного на месте.] [– Рэйвен, он что, с ума сошёл? Это объявление войны всем! – женщина, гонящаяся за звёздами, с недоумением посмотрела на Кларка.] [– Не знаю, но его действия только что показали, что он ещё не выложился на полную. – Рэйвен ответила.] [Хотя Пад был отвратителен, его сила была в пятёрке лучших.] [Это значит, что сила Кларка как минимум в тройке сильнейших в зоне надзора!] [Рэйвен не сомневалась в уверенности Кларка, но она знала, что Управление не позволит такому наглецу оставаться в зоне надзора.] [– Люди из института точно не оставят его в покое. – вздохнула Рэйвен.] [Эти сумасшедшие учёные обожают суперспособных с толстой кожей.] [Причина проста – их сложно сломать.] [Она представила, как Кларка будут препарировать на операционном столе.] [Остальные суперспособные тоже догадались об этом и смотрели на Кларка с выражением зрителей, ожидающих шоу.] [Они не настолько глупы, чтобы сейчас лезть под пули!] [Увидев, что никто не реагирует на его слова, Кларк усмехнулся. Он понял, что все боятся связаться с ним.] [– Суперспособные? Куча мусора. – спокойно насмехался Кларк.] [Несколько суперспособных сразу же вспылили и начали подходить к нему.] [Но их быстро остановили товарищи, указав за спину Кларка.] [Там появилась группа охранников.] [– Эй, новичок! Пригнись! – охранники угрюмо подняли свои усиленные электрошокеры.] [У них не было терпения Пада, и они сразу решили применить силу.] [Кларк, стоявший перед ними, оставался спокоен.] [– Кучка идиотов. – произнёс он.] [Охранники нахмурились. Они никогда не видели заключённого, который бы так наглел. Электрошокеры были направлены на Кларка без колебаний.] [Мощный электрический ток ударил Кларка, распространяясь по его телу и продолжая разрушать!] [– Вау! Я думал, этот парень силён, но оказалось, он просто глуп. Кто так провоцирует охранников!] [– Ну, унесите его, следующий.] [– Молодёжь всегда платит за свою дерзость.] [– Довольно интересный новичок, чувствую, скоро он станет персоналом четвёртого уровня.] [– Эй, подождите! Этот парень ещё не упал!] [На террасе Кларк не кричал от боли и не падал.] [Напротив, он, казалось, наслаждался этим!] [– Вы ничего не знаете о силе. – в глазах Кларка читались презрение и жалость.] [Сделав глубокий вдох, Кларк выдохнул.] [Вууух!] [Ледяной холод вырвался из его рта! Всё, что касалось этого холода, мгновенно замерзало до атомного состояния.] [Охранники с ужасом обнаружили, что их ноги онемели, затем поясница, шея и, наконец, голова.] [В мгновение ока все охранники превратились в ледяные скульптуры.] [На их лицах застыли выражения ужаса перед смертью.] [Суперспособные вокруг, наблюдавшие за этим, перешли от зрительского интереса к оцепенению.] [Убийства в зоне надзора случаются.] [Но убийство охранников – это уже перебор!] [Он что, ищет смерти?] [Вуууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу