Вернёмся к последнему вопросу, который Фрэнки и Робин задали Бруку перед расставанием.
– Погоди-ка! Исходя из того, что я только что сказал, надеюсь, ты ответишь на мой последний вопрос. Если ты появишься перед обычными людьми… ты же понимаешь, как они отреагируют. Говорящий скелет, твоё жутковатое обличие… Завести друзей будет невозможно – тебя будут избегать, как нечто чужое.
Робин не выдержала и дёрнула Фрэнки за рукав:
– Фрэнки! Что ты несёшь?!
Но он продолжил, не обратив внимания:
– Даже если бы ты смог покинуть это Дьявольское море, твоя судьба предрешена. Что уж говорить о том, что ты не можешь уйти отсюда… Ты провёл здесь десятки лет в отчаянии. Ты сам сказал, что одинок и хочешь смерти. Будь я на твоём месте – давно бы покончил с собой. Само твоё существование – словно клоунада, но ты изображаешь джентльмена, пряча главное в глубине души. Ты хочешь выжить только ради исполнения обещания, данного друзьям. Так в чём же оно заключается?
Брук горько улыбнулся:
– Какой ты любопытный… Всё очень просто. Давным-давно наш экипаж оставил в одном месте товарища. Расставание было мучительным и вынужденным. Мы договорились вернуться туда, но потом весь экипаж погиб в этих водах… Я не смог выполнить обещание. И теперь, столько лет живя на этом корабле в одиночестве, я обязан рассказать ему о том, что случилось. С тех пор, как мы погибли, прошло уже… 50 лет.
Фрэнки аж подпрыгнул:
– Пятьдесят?! Да ты что! Это же целая вечность! Меня тогда ещё на свете не было… Прости, но… [Этот парень вряд ли ждал тебя так долго.]
Брук вдруг громко воскликнул:
– Какое право я имею решать, что оно больше не ждёт! Если оно верит, что наш договор всё ещё в силе, как же ему сейчас одиноко… Оно чувствует, что мы его предали, но всё равно продолжает ждать… Какое же это горе. Тот, с кем мы поклялись встретиться в условленном проливе, – Лабун! Это совсем маленький кит, он не мог отправиться с нами в такое опасное плавание.
– Твой спутник… кит?
Голос Брука стал мягким:
– Да. И с тех пор я всегда чувствовал, как сильно он нам доверяет. Наверное, он до сих пор верит, что мы вернёмся, будем играть весёлую музыку, как раньше, и махать ему руками. Но я не думаю, что он простит нас. Умереть так безответственно, дать обещание и не сдержать его, кричать в пустоту: «Не смей думать, что смерть – это выход! Тот человек сказал, что обязательно вернётся!»
Франки опустил голову и сказал взволнованно:
– Именно так он и говорил тогда.
Взгляд Луффи стал задумчивым, будто он вспоминал что-то:
– Лабун…
Те немногие, кто входил в Гранд Лайн в самом начале, казались невероятными – ведь все они видели Лабуна своими глазами. Они знали, что кит не покинул условленное место. Вместо этого он день за днём бился головой о Красный Утёс, отчаянно пытаясь прорваться в Гранд Лайн, чтобы найти их.
– Этот кит… мы… знакомы, – проговорил Луффи, вспоминая прошлое.
Санджи глубоко вздохнул:
– У входа в Гранд Лайн, у Двойного Ущелья, стоял огромный кит. И мы оказались у него в животе, потому что Луффи, как всегда, сделал что-то нелепое.
Робин спросила:
– Это был Лабун?
Локки кивнул:
– Именно. В его животе живёт старик, который сторожит маяк. Когда-то он был корабельным врачом на судне у Короля Пиратов – Роджера.
Луффи рассмеялся:
– Хи-хи-хи~ Это же дядюшка Хуа!
Санджи продолжил:
– Он лечил Лабуна прямо у него внутри.
– Но зачем ему лечение? – спросил Чоппер.
– Потому что он бился головой о скалу, разделяющую мир – Красный Линией. Должно быть, он ждал пиратов, которые обещали вернуться, обогнув мир за неделю.
– Тогда Луфти безрассудно сражался с тканью Ла (денежной), и в итоге заключил с ним новое соглашение. Это заставило Лабуна перестать разбивать голову о стену. Так что этот парень, должно быть, до сих пор жив и продолжает ждать своих товарищей в том проливе.
Локк поднялся и подытожил:
– Похоже, изначальный партнёр Лабуна действительно погиб. Но и Лабун, и Брук продолжают верить в прежний договор. А если Брук так дорожит своей афро-причёской… наверное, потому что боится, что Лабун не узнает его, когда они встретятся. Ведь теперь он всего лишь скелет.
Франки разрыдался:
– Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
Обновлено: 18.02.2026