Глава 43 — Глава 43

Сигуре следовал за Фушими Сионом к главным воротам здания пятого отряда. Уже собрались десятки игроков. Пока они шли по дороге, Фушими Сион объяснил всё, что нужно было знать и делать. Вкратце, Сигуре должен был возглавить патрулирование территории пятого отряда утром, в полдень и вечером. Хотя отряд Джуфан был настоящим «патрульным гарнизоном», их маршруты обычно охватывали самые внешние и центральные части Сада Душ, а средняя зона оставалась нейтральной. Поэтому её разделили на тринадцать участков, каждый из которых патрулировал один из тринадцати отрядов. Сигуре услышал от Фушими Сиона, что это была единственная задача, которую ему поручили как заместителю капитана. Сигуре повёл отряд в путь, продолжая размышлять о «конечной душе» и «прорыве границ души». Ему казалось, что это должно быть чем-то похожим на «Бэнгу». Ведь Бэнгу тоже разрушает «границы» существования. Но разница в том, что Бэнгу требует достижения абсолютного предела, чтобы подтолкнуть носителя к следующей стадии эволюции. А «Прорыв границ души» давал Сигуре ощущение, что все границы полностью исчезают. Подумав об этом некоторое время, он отложил вопрос в сторону. В конце концов, у него пока даже не было тени, так что лучше подождать, пока она появится, и тогда уже разбираться. Сейчас важнее было дождаться следующего задания и найти способ покинуть пятый отряд, чтобы выйти из поля зрения Айдзена Соусукэ. Находясь под его контролем, Сигуре не мог быть уверен, что его странности не заметят, а это могло повлиять на ход основной сюжетной линии, что было бы крайне неудобно. В этот момент Сигуре столкнулся с неожиданным человеком — Хицугая Тосиро. Он шёл в одиночестве, без членов своего отряда. Игроки пятого отряда, следовавшие за Сигуре, сразу же поклонились и громко произнесли: – Капитан Хицугая! Сигуре тоже слегка склонил голову: – Капитан Хицугая. Хицугая Тосиро холодно кивнул, но не двинулся дальше, а преградил путь Сигуре и его отряду. Сигуре улыбнулся: – Капитан Хицугая, вы пришли в зону патрулирования пятого отряда. Что-то важное? Хицугая Тосиро посмотрел на него: – Поговорим наедине, как насчёт этого? Его тон звучал как приказ. Фушими Сион, следовавший за Сигуре, тут же вмешался: – Капитан Хицугая, сегодня первый патруль заместителя капитана Сигуре. Может, подождёте, пока он закончит... Хицугая Тосиро остался невозмутим и не ответил. Сигуре улыбнулся и повернулся: – Всё в порядке, я уверен, капитан Хицугая не задержит нас надолго, верно? Хицугая Тосиро поднял глаза: – Идём со мной. Сказав это, он использовал Сюмпо и переместился на крышу ближайшего здания. Сигуре прошептал Фушими Сиону несколько слов и последовал за ним. Оказавшись на крыше, Сигуре посмотрел на спину Хицугая Тосиро и спросил: – Капитан Хицугая, какие у вас указания? Хицугая Тосиро обернулся, его взгляд был холоден: – У тебя есть причина... почему я должен позволить тебе занять место заместителя капитана Хинамори?! Сигуре чуть не дрогнул. Он почти забыл, что Хицугая Тосиро испытывал особые чувства к Хинамори Тао. Трудно было сказать, была ли это дружба, привязанность или любовь. Но одно было ясно: поражение Хинамори Тао было для Хицугая Тосиро неприемлемым. – Разве для тебя нормально использовать силу, чтобы разрушать чужое счастье? – прямо глядя в глаза Сигуре, он произнёс с гневом. Сигуре мягко улыбнулся: – Капитан Хицугая, думаю, вы ошибаетесь. Я занял эту позицию лишь временно. Хицугая Тосиро удивился: – Что ты имеешь в виду? Сигуре улыбнулся: – Я пришёл в пятый отряд только потому, что хотел учиться каллиграфии у капитана Айдзена. Только став заместителем капитана, я могу оставаться рядом с ним долгое время, верно? После того, как моё желание исполнится, я, естественно, перейду в другой отряд для выполнения обязанностей стража. Это я говорил в штабе тогда. Вы забыли? – Хм, – Хицугая Тосиро задумался. Он действительно не придал этому значения в тот момент. – Ты говоришь правду? – Я никогда не лгу, капитан Хицугая, – с улыбкой ответил Сигуре. Короткое время, проведённое с Айдзеном, научило Сигуре, что в этом мире для достижения целей иногда необходимо прибегать к лицемерию. И действительно, услышав это, Хицугая Тосиро немного смягчился. Ведь, согласно словам Сигуре, после его ухода Хинамори Тао могла вернуться на позицию заместителя капитана. Но в тот момент, когда он собирался продолжить, раздался резкий сигнал тревоги. – Вууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу