Как угорь, она выскользнула и растворилась в море людей. Накинув на голову капюшон мантии и сняв золотисто-красный шарф, она пригнулась к трибуне Слизерина. После некоторого колебания Гвен отказалась от идеи наложить заклинание тишины на всю группу поддержки. С одной стороны, она не была уверена, что сможет заткнуть дюжину волшебников. С другой стороны, никто не имел права останавливать чирлидеров. Это сильно раздражало Гвен, ведь если она остановит эту противную песню, то проиграет в этой схватке. Поэтому, пока гриффиндорцы не придумали более внушительный способ подбадривать свою команду, её единственным вариантом было преподать урок Малфою.
– Лаять и лаять. Лаять, лаять, – Гвен бросила несколько не самых страшных проклятий и попала в Пэнси под прикрытием сидений.
Через некоторое время Пэнси, которая чесала голову и руководила хором, вдруг широко открыла рот и заверещала так, что её голос перекрыл пение: – Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
– Что вы делаете? – крикнула миссис Хуч, и Гарри вздрогнул. Это она ударила его Заклинанием Препятствия. В одной руке она держала свисток, в другой – волшебную палочку, а её метла лежала в нескольких шагах от неё. Малфой сидел на земле, стонал, и кровь капала из его носа. У Джорджа были распухшие губы, Фреда всё ещё удерживали три охотника, а Краббе смеялся в стороне. – Я никогда не видела такого поведения – возвращайтесь в замок, вы двое, прямо в кабинет декана! Идите!
Гарри и Джордж покинули поле, оба тяжело дышали и не произносили ни слова. Гвен посмотрела на своего парня, затем на Малфоя, который кричал на земле, и, стиснув зубы, последовала за Джорджем. Она прислонилась к стене рядом с кабинетом профессора МакГонагалл, обдумывая тысячу способов, как отомстить Малфою.
– Кхе-кхе. – Раздался противный голос. – Что вы делаете у кабинета декана? Подслушиваете? – Долорес Амбридж стояла в дверях, закутанная в зелёный твидовый плащ, который делал её похожей на огромную жабу. На её лице была та самая противная, зловещая улыбка.
Гвен сглотнула тошноту и попыталась улыбнуться. – Я жду здесь своих друзей, профессор. Их только что несправедливо оскорбили и обидели.
– Это ещё не факт. – Она нетерпеливо махнула рукой. – Я сама могу судить о правдивости происходящего. Теперь, мисс Олливандер, возвращайтесь в свою комнату отдыха, прежде чем я отправлю вас в изоляцию. Студентам не следует бродить по коридорам, особенно если они могут подслушивать секретную информацию, связанную с Министерством магии.
Гвен почувствовала, как огонь разгорается у неё в голове, а живот наполнился грубой соломой. Под пристальным взглядом старой ведьмы она топнула ногой и исчезла в конце коридора.
Через пять минут она увидела двух подавленных волшебников, выходящих из кабинета, и поспешила узнать, что случилось.
– Запрет? – Голос Гвен звучал пусто. – Пожизненный запрет? Включая Фреда? Это решение Амбридж? – Затем она несколько раз открыла рот, но не смогла произнести ни слова.
Фред, появившийся из ниоткуда, был разочарован и зол, узнав новости. – Это не моя вина, я ничего не делал, – лицо Фреда было искажено злостью. – Если бы три девчонки не остановили меня, я бы размазал этого мелкого гада.
Гвен с виноватым видом посмотрела на Гарри и Фреда, затем крепко схватила Джорджа за руку, не позволяя ему вернуться в общую гостиную. Она надеялась, что Анжелина сможет утешить Фреда ради победы в сегодняшней игре.
Джордж, потерявший душу, был отведён Гвен на их старое место – маленький подоконник рядом с кабинетом директора на восьмом этаже.
– О чём ты думаешь, Джордж? – осторожно спросила Гвен.
Джордж покачал головой, молча сел на холодный пол.
Гвен присела рядом и наклонила голову, чтобы посмотреть на Джорджа. Казалось, он больше не злился, а скорее сожалел. К счастью, Джордж не винил себя за то, что избил плохого парня. Она села рядом с ним, обняла его за плечи и прижала его голову к своей груди, мягко похлопывая по спине.
– Всё будет хорошо, Джордж.
Через некоторое время Джордж глубоко вздохнул.
– Так не должно быть, – хрипло произнёс он.
– Что ты сказал, дорогой? – Гвен отпустила его, взяла его лицо в свои руки и холодными пальцами коснулась уголка его распухшего рта.
– Я сказал... – он вздохнул. – Так не должно быть, это неправильно. – Блеск в глазах Джорджа внезапно вернулся, и он, казалось, что-то понял.
– Я знаю, это всё вина Малфоя, он не должен был оскорблять...
– Забудь этого идиота, я уже достаточно его отлупил, он сам себя погубит своей глупостью и напыщенностью. – Джордж снова уткнулся головой в шею Гвен. – Корень проблемы – эта розовая жаба. Она связалась не с теми.
Гвен погладила мягкие рыжие волосы Джорджа. – Ты должен знать, что, что бы ты ни решил с ней сделать, я поддержу тебя.
Что касается Малфоя... Гвен подумала, что не сможет просто так его отпустить. Ей нужно было придумать способ, чтобы не попасться, и заставить мастера Малфоя снова понять, что значит быть человеком.
– Это твой способ? – Фред и Джордж спросили, глядя на Гвен, которая держала перед собой метлу.
– Я думаю, это достаточно справедливо, – сказала Гвен. – Фред, у тебя скоро будет написано "она мечтает" на бровях.
– Потому что я помню...
Обновлено: 08.04.2026